در روزهای پرالتهاب تاریخ، مردانی چون شهید ناصر قاسمی با قلبی سرشار از ایمان و روحی بلندپرواز، راهی میدانهای نبرد حق علیه باطل میشوند. او که زندگی را با صلابت و تعهد معنا کرد، اکنون در جایگاه ابدی شهادت، روایتگر حماسهای از عشق و ایثار است که در حافظه زمان جاودانه خواهد ماند.
به گزارش پایگاه خبری آوای امروز زنجان، در چهارم آبان ۱۳۶۶، در دامان خاک پاک منطقه انگوران استان زنجان، کودکی چشم به جهان گشود که تقدیر، مسیر زندگیاش را به روشنایی ایثار و صداقت پیوند زده بود. شهید ناصر قاسمی، شهیدی که در همان سالهای نوجوانی، با روحیهای پرتلاش و استوار، مسیر فنیوحرفهای را برگزید و تا دریافت مدرک کارشناسی پیش رفت؛ جوانی که ایمان، مسئولیتپذیری و وقار در رفتار و نگاهش موج میزد.
سالهای بعد، زندگیاش با گرمای حضور دو پسرش، محمدعلی و امیرعلی، رنگی تازه گرفت؛ دو گوهری که امید و انگیزه پدر در آنها معنا مییافت. با وجود همه دلبستگیهای شیرین زندگی، ناصر راه خدمت به اسلام و انقلاب را انتخاب کرده بود؛ راهی پر از سختی اما روشن از باور.
در روزهای سنگین جنگ ۱۲ روزه، شعلههای آتش و هجوم ترکشهای دشمن تنش را زخمی کرد و درد در وجودش نشست. اما مادر صبور و همسر فداکارش، چون دو فرشته آرامش، بر زخمهای جسم و جانش مرهم شدند. پس از روزهایی سرشار از رنج و تحمل، دوباره برخاست؛ استوارتر از پیش، گویی حادثهای که میتوانست او را از پا بیندازد، تنها ارادهاش را صیقل داده بود.

در همان روزها، هنگامی که صدای انفجارها سکوت شب را میشکست، شهید ناصر قاسمی قلم به دست گرفت و وصیتنامهای نوشت؛ با چشمانی که روشنی ایمان در آن موج میزد. در آن سطرها، طلب آمرزش کرد و چنین نوشت: «جان ناقابلم را هدیه میکنم به محضر سیدالشهدا.» سپس نوشتهاش را با آرامشی عجیب، به یکی از اقوام سپرد؛ گویی دلش حقیقتی پنهان را میدانست.
سرانجام، در جنگ رمضان، در تاریخ ۱۴۰۴/۱۲/۱۳، هنگامی که آسمان آکنده از دود و خاک بود، ناصر قاسمی در مسیر مسئولیت و باور خود، بال گشود و به جمع شهیدانی پیوست که نامشان بر تارک تاریخ میدرخشد.

او رفت، اما رد پای مردی با قلبی از شجاعت و روحی سرشار از عشق، در خاطره خانوادهاش، در دل فرزندانش، و در یاد مردم سرزمینش باقی ماند.داستان زندگیاش نه فقط روایت روزهای جنگ، که قصهی مردی است که تا آخرین لحظه، با ایمان زیست و با عزت پرکشید.
روح همه شهیدان شاد و راهشان پررهرو
خبرنگار: زهرا فتحی
انتهای پیام