از سفره‌های ساده تا ویترین‌های پر زرق و برق؛ یلدایی که تغییر کرد

شب یلدا روزگاری جشن سادگی و صمیمیت بود؛ شبی برای کنار هم بودن، نه برای به رخ کشیدن. اما امروز، در هیاهوی تجملات و رقابت‌های نانوشته، یلدا برای بسیاری نه طعم خاطره دارد و نه مزه آرامش.

به گزارش پایگاه خبری آوای امروز، یلدا در حافظه جمعی ایرانیان، شبی است آمیخته با گرما؛ گرمای چراغ خانه‌ها، قصه‌های بزرگ‌ترها و دورهمی‌هایی که بی‌هیچ تشریفاتی، دل‌ها را به هم نزدیک می‌کرد. در آن یلداها، سفره‌ها ساده بود، اما لبخندها واقعی. انار و هندوانه بهانه بودند، نه هدف. فال حافظ برای دل بود، نه برای تصویر. کسی نگران «کم بودن» نبود، چون معیار شادی، داشتن بیشتر نبود؛ با هم بودن بود.

اما امروز، یلدا آرام‌آرام تغییر چهره داده است. از یک آیین فرهنگی به یک رویداد پرهزینه، از یک شب خانوادگی به یک مسابقه نانوشته. سفره‌ها مفصل‌تر شده‌اند، اما دل‌ها پراکنده‌تر. هزینه‌ها بالا رفته‌اند، اما لذت‌ها کاهش یافته‌اند. گویی یلدا، به جای آنکه شب پیوند باشد، به شب مقایسه تبدیل شده است.

در یلدای امروز، فشار اقتصادی با فشار اجتماعی گره خورده است. بسیاری نه از سر شوق، که از سر اجبار در تدارک یلدا هستند؛ اجبارِ دیده شدن، قضاوت نشدن و عقب نماندن از تصویری که شبکه‌های اجتماعی ساخته‌اند. در این میان، خانواده‌هایی هستند که ترجیح می‌دهند یلدا را ساده برگزار کنند، اما نگاه‌ها و مقایسه‌ها، حتی این انتخاب را هم دشوار کرده است.

شبکه‌های اجتماعی، یلدا را از «لحظه زیسته» به «تصویر مصرفی» تبدیل کرده‌اند. آنچه مهم است، نه احساسی که تجربه می‌شود، بلکه نمایشی است که ثبت می‌شود. همین تغییر، روح یلدا را فرسوده کرده است؛ روحی که با سادگی زنده می‌مانْد، نه با تجمل.

مسأله این نیست که شادی بد است یا سفره رنگین ناپسند؛ مسأله آنجاست که معنا قربانی نمایش می‌شود. یلدا زمانی دلنشین بود که هیچ‌کس احساس کم‌بودن نمی‌کرد. امروز اما، بسیاری با حس کمبود به استقبال این شب می‌روند؛ کمبود پول، کمبود توان، کمبود حال خوب.

شاید وقت آن رسیده دوباره از خود بپرسیم: یلدا برای چه بود، برای رقابت یا رفاقت؟ برای چشم‌ها یا دل‌ها؟

بازگشت به یلدای اصیل، به معنای بازگشت به فقر یا حذف شادی نیست؛ بلکه بازگشت به تعادل، معنا و انسانیت است. یلدا می‌تواند دوباره گرم باشد، اگر معیارش صمیمیت باشد، نه تجمل. اگر به جای سفره‌ها، دل‌ها را بیاراییم.

یلدا قرار نیست سنگین باشد؛ قرار بود صمیمی باشد.اگر این را به یاد بیاوریم، شاید طولانی‌ترین شب سال، دوباره کوتاه‌ترین فاصله دل‌ها شود.

انتهای پیام